İlk çağdandır Türk
 son düvelinde hala Türk.
Yınallardan İbrahim'in önemi
  Sultan Alparslan'ın mertliği
 Karacahisar'dan Yüce Devlet'i 
  Plevnedeki ruhu haykıralım.
Ulu Gazi'nin aslanlarına gelelim,
 Çanakkale'yi geçtirmeyelim!
  İnönü'yü
   Sakarya'yı
    Kütahya'yı yiğit postallarıyla inletelim!
Antep'i, Maraş'ı, Urfa'yı;
 dünyanın eşsiz kahramanlarını duyuralım!

Sevdalıyız vatana
 Zemzem kutisyeti vardır şehidimizin kanımızda
  Sattırmayız hayınlara.

100 yıl öncede
 800 yıl öncede kanıtladığımız gibi,
  Gerekirse barutla yine; yeniden...

Anadolu'da Rum varlığı
 kibirli
  içi boş bir hayaldir!

Ümidimiz tükenmez şükür,
 bitmez istiklal sevdası içimizde büyür!
Bizler hür Türkler,
 hep bir yiğit var eder!

Kapak Görsel: Müdafaa-i Milliye Cemiyeti Posteri

Bir mutluluktur seni sevmek,
Ya da bir huzurdur seni görmek.
Farzet ki hafif bir meltemim,
Ömrünün kıyılarından usulca süzülen.

Cennete açılan kapı gibisin; 
seni gördüğümde kararıyor her yer.
Bir sen kalıyorsun birde ışıkların.
Bir ateş gibidir seni sevmek...

Sevilmeyeni sevdirensin sen...
Ya da sevilenî sevdirmeyen.
Yüzün çiçeklerin en güzelidir.
Senden başkasını seven delidir.

Karanlıklar senden ışık alsa da,
Ay secde edip çevrende sürünse,
Belki hiç kavuşamayacağız ama
Allah biliyor, bir umuttur seni sevmek...

Gerçeği gör budun, o gitti!

Sana bıraktığı mirası, değildi idrak edemeyeceğin,

Bilim ve akıldı yalnızca, dimağına işleyebileceğin,

İnanırız elbet bedenen vedasına, fikrininse kaldığına,

Lâkin kandıramayız nefsimizi, onun nefes aldığıyla,

Gerçeği gör budun, o gitti!

Ayakta kalamaz hiçbir kale, mantıktan ırak durup,

Sırf kurucusu babamız diye, teröristten gelecek umup,

Etrafında ok var diye, çapsızlara göz yumup,

Atasını tanımayıp, dimağında başkasını kurup,

Gerçeği gör budun, o gitti!

Gelmeyecek bir daha o mavi gözleri, ve sarı saçlarıyla,

Varmayacak bir daha Samsun'a, Mayıs ayında bir vapurla,

Çıkmayacak bir daha Kocatepe'ye, taaruzun şanlı sabahında,

Kalkmayacak asla o kabirden, vatanı geri almak adına,

Gerçeği gör budun, o gitti!

Değildir onu savunmak anca türküler eşliğinde bağırmak,

Ölçü daima esastır, bağnazlıktan, hayâllerden sıyrılarak,

Modern olacağım niyetiyle, ceddinden, özünden koparak,

Ancak olursun kurucu babaya, binbir metreden uzak,

Gerçeği gör budun, o gitti!

Emanetidir sana ancak, canını tükettiği toprak,

İstemezdi görmek seni, geçmişe dönük olarak,

Bir an evvel gör, bir an evvel tanı kendini,

Tanı ki yutmasın şu bataklık, düşmüşlerin şanlı isimlerini,

Haydi, çökmesin yurdumun üzerine satılmışların gölgesi,

Haydi, taşıyalım hep birlikte, bize miras kalan o inciyi,

Gerçeği gör budun, o gitti!

~Alpay / Ahmet Ege Asiltürk 10.11.2025

Ankaraya Gurbetçe Sevda

Duymuştum hep gri şehir olduğunu, 

Ama ben bilirim her taşında bir ruh var.

Ayazın vursa da gönlümü ısıtır,

Bir sığınak bulduğum, bir ruh var.

Belki sokaklarında geçmedi gençliğim,

İlk anılarım farklı şehirlerde yazıldı.

Yinede her gelişimde bir bağ oluştu,

Sırtımı dayattığım o sağlam duvar.

Anıtkabir'in heybeti, Atatürk'ün ruhu,

Sonsuz bir saygı ile anar her gezen.

O'nunla anlam bulur bu şehrin her bir taşı,

Yüreklerde açan onurlu bir düzen.

Seninle tanıştım, seninle bağlantım,

Sensiz geçen her an eksik bir yanım.

Başkentim değil sadece, kalbime doğdun,

Ankara'm sen benim sonradan sevdam.

Orada bulmalısın işte beni yeniden
Zarif raks edişinle, kıskanırken kuğular
Duygular karışırken bir kuş efkar fısıldar:
''Ölmektesin genç adam müphemliğe düşerken''

Ölmeliyim öyleyse çaresiz ve gizlice
Ahbabım şeytan görür... görür güler sinsice
Bilmektedir belli ki, tahayyülden de öte
Nefes alayım izin verin, son dansım için !

Tut ellerimden şimdi hissedeyim tenini
Kavalyen olmalıyım şeytan izlerken beni
Raks edelim, masun gölgesindeyken kederin !
İntiharımdır bu benim, uçurumum gözlerin...

Gerçi uzak durmak gerek hepsinden
Tehlikeli ve guraba işlerinden
Hele hele en yakına bile ırak ezgilerinden
Uzaklaşmak gerek ya!

TÜTÜNCE İLHAM

Sardım birkaç dal,
Doldurdum pakete.
Çıktım balkona;
Yaktım birisini,
Gelişi güzel seçtiğimi,
Rastgelesini.

Düşündüm ilkin:
Tütün gibiyiz.
Ne zaman sarılacağımız da
O kapalı kutuya hapsedilip
Ne zaman yanacağımız da
Belirsiz.